Energieverspilling bij Overheid en Bedrijfsleven

Heb jij ook geen 5000 watt lamp in huis? Ik ook niet, maar sommige bedrijven wel. Terwijl consumenten zich moeten druk maken om een peertje van 60 watt, worden de grootverbruikers vrij spel gegeven.

Inhoudsopgave

• Theaters zijn grootverbruikers in elektriciteit
• Consument versus overheid en bedrijfsleven
• Gloeilamp en rechtsongelijkheid
• Standby-terreur
• Overheid dupeert consumenten

Theaters zijn grootverbruikers in elektriciteit

Theaters gebruiken veel meer elektriciteit dan andere bedrijven. In vergelijking tot wat een huisbewoner verbruikt is het stroomverbruik van een theater helemaal krankzinnig hoog. Voor een musical worden minstens 100 lampen gebruikt van 750 watt of 1200 watt. Er zijn ook theaterlampen die 2000 watt nodig hebben, oplopend tot zelfs 5000 watt. De 5000-watters worden ook in televisiestudio´s gebruikt. Televisie en theater houden totaal geen rekening met het stroomverbruik. Uiteraard is het technisch mogelijk om lampen te gebruiken die minder verbruiken. Dat heeft helemaal geen prioriteit. Op zich is dat geen probleem als er elektriciteit in overvloed is en iedereen zoveel kan gebruiken als hij wilt. Helaas, in zo´n situatie leven we niet; consumenten worden op allerlei manieren gedwongen om zich bewust te worden van hun stroomverbruik.

Consument versus overheid en bedrijfsleven

Consumenten krijgen van milieulobbygroepen en de overheid het schuldgevoel mee dat ze niet teveel stroom mogen verbruiken. Iedereen vergeet echter dat de huishoudens maar voor 22% van het totale energieverbruik zorgen. De overige 78% worden geconsumeerd door overheid en bedrijfsleven. Deze takken van de maatschappij worden om onduidelijke redenen vooralsnog niet met allerlei maatregelen geconfronteerd. Er zijn zelfs nauwelijks onderzoeken gedaan hoe instellingen en bedrijven hun energieverbruik kunnen terug dringen. Dit in tegenstelling tot onderzoek naar energieverbruik van huishoudens waarover een gigantische stapel van overheidsrapporten is gepubliceerd,

Gloeilamp en rechtsongelijkheid

De gloeilamp mag door consumenten niet meer worden gebruikt maar door bedrijven wel. Nu zitten we in een rare situatie dat de gloeilamp wel mag worden verkocht want anders kunnen bedrijven hem niet aanschaffen. Daarom kan iedereen alsnog een gloeilamp kopen. Het gedoogbeleid blijkt ook op gloeilampen toepasbaar. Deze kromme situatie geeft aan dat er voor bedrijven en overheidsinstellingen een andere energienorm geldt dan voor consumenten. Je zou kunnen zeggen dat de consument wordt benadeeld omdat hij minder vrijheid heeft dan overheid en bedrijfsleven. Maar dat is niet het belangrijkste om te constateren. Nog vreemder is het namelijk dat iedere consument persoonlijk voor een beter energieverbruik moet zorgen terwijl de producten allemaal op uit één fabriek komen. Het is natuurlijk veel logischer om de gloeilampfabrikanten te verbieden energieverspillende producten te maken zodat consumenten alleen de spullen kunnen kopen die minder energie verbruiken. Helaas stelt de overheid geen wetten op voor bedrijven ten aanzien van de energiezuinigheid. Bedrijven hebben meer rechten dan mensen.

Standby-terreur

Een ander bekend gegeven is de standby-stand van vele apparaten. Alle consumenten worden gewaarschuwd om persoonlijk de tv, videorecorder, computer nooit in de standby-stand te laten staan. Als iedereen dat deed, zo luidt de overheidsredenering, had Nederland een energiecentrale minder nodig. Maarja, we doen het niet en nu moet door ´onze eigen schuld´ kerncentrales en kolencentrales gebouwd worden. Pardon? Standby-knop? Waar is dat eigenlijk voor nodig? Waarom verbiedt de overheid niet voor alle elektronika-producenten de mogelijkheid om een apparaat in de standby-stand te laten staan. Dat is veel logischer dan dat 16 miljoen mensen persoonlijk dagelijks vele malen extra op een knopje drukken ten einde de standby-functie uit te schakelen. Dat zo een overheidsmaatregel mogelijk is heeft de Canadese regering inmiddels bewezen.

Overheid dupeert consumenten

De overheid legt in het algemeen erg gemakkelijk een verbod op aan een burger maar bedrijven krijgen alle vrijheid. Het zijn juist de bedrijven die schuldig zijn aan het hoge energieverbruik van een maatschappij, dus zou de overheid moeten zorgen dat bedrijven gaan boeten voor hun energieverspillend gedrag. Er zijn legio maatregelen te verzinnen waardoor het voor consumenten heel gemakkelijk wordt gemaakt om energie te sparen. Het standby-verbod zou allang een politiek item moeten zijn geweest maar de hoge Haagse heren hebben bepaald dat consumenten de dupe moeten zijn en niet het bedrijfsleven. Op deze manier maken politici zich erg geliefd bij bedrijven en komen ze in aanmerking voor allerlei commissariaten en directeursfuncties. Parlementsleden en regeringsleden zijn eigenlijk niet meer dan pr-medewerkers die het beleid van bedrijven op politieke wijze uitdragen.